Mijn eerste werkdag

Een spannende ervaring: hoe gaat het zijn om in een Italiaans kantoor te werken ?

“Mijn” kantoor is in een huizenblok in een zo te zien redelijk goede buurt vlak achter de Circonvallazione Gianicolense, in de wijk Monteverde Nuovo. Ik had in november 2016 al kennis gemaakt met Gertruud van Leijen, de eigenaresse van Studio Van Leijen. Studio is de algemene term voor kantoren van professionele dienstverleners. Zo heet een advocatenkantoor een Studio Legale. Studio Van Leijen helpt instellingen en bedrijven om aan EU-subsidies voor innovatieve projecten te komen en treedt op als consultant en beheerder van die eenmaal goedgekeurde (altijd EU-internationale) projecten. Getruud is zo’n 30 jaar geleden verliefd geworden op een Italiaan en in Rome gaan wonen, ze doet dit werk al jaren, eerst in loondienst, later als eigen ondernemer. Ze heeft momenteel twee medewerkers in dienst: S (man) en E (vrouw), jong, goed opgeleid. Ik ga me in eerste instantie bezighouden met het financieel management van de Studio, later misschien ook met projecten.

S en E leken niet erg op de hoogte van mijn komst, maar vonden het evenmin raar dat een Nederlandse 65+er ineens bij hen op kantoor kwam. Ze zijn vriendelijk, zonder verder enige toeschietelijkheid of interesse, het lijkt ze niet erg uit te maken of ik er wel of niet ben. Ik zit bij hen op de kamer (op mijn verzoek) maar het Italiaanse leereffect zal nog later moeten blijken. Ik had op het in Nederland gebruikelijke kantoorgeleuter en op leerzame telefoongesprekken van hen met projectpartners gerekend, maar ze hebben hun bureaus elk tegen een andere muur staan (in Nederland zouden die gezellig tegenover elkaar gezet zijn), en ze werken zwijgzaam en geconcentreerd voor zich uit.

Voorzover ik dat op de eerste dag vluchtig uit de mij door Gertruud voor mijn opdracht ter hand gestelde cijfers heb kunnen opmaken verdient S, die meerdere talen spreekt en al heel wat ervaring heeft, netto niet meer dan iets van € 1.325 per maand !

Grappig is dat Gertruud tijdens ons gesprek rond 11 uur opstond en zei: we geen even samen met de anderen koffie drinken. Dat bleek te betekenen dat we allen de deur uitgingen om naar een nabijgelegen Bar/caffè te lopen en daar ieder een capucchino of espresso te drinken met een dolce erbij. Dus geen koffieautomaat met plastic bekertjes in de gang. En dat was het dan ook wel voor de hele morgen, geen eindeloze koppen koffie. Gertruud betaalde.

Bij de lunch ging het verschillend: S moest even naar huis, E had een tupperware bakje meegenomen en at de inhoud in de keuken en Gertruud en ik gingen weer naar buiten, naar een Tavola Calda om een pizza alla taglia te eten.