Ara Pacis (Augustae)

Wat is mooier aan de Ara Pacis: het Vredesaltaar ter ere van Augustus of het door Richard Meier ontworpen gebouw waar het sinds 2005 instaat ?

De Ara Pacis is in 9 v Chr in opdracht van de Senaat en het Volk van Rome gebouwd om de terugkeer van keizer Augustus van zijn vredesmissie naar Gallië en Spanje te vieren.

Augustus had de Pax Romana (Romeinse Vrede; rust en politieke stabiliteit) in het gehele Romeinse Rijk weten te bewerkstelligen, na een reeks van turbulente (burger)oorlogen.

Het Vredesaltaar is te vergelijken met een forse marmeren werkbank, waar ossen en schapen op geofferd konden worden. Het altaar staat in een nog forsere marmeren doos zonder deksel, met twee openingen in de lange zijden. De doos is van binnen en vooral van buiten met reliëfs versierd: bloemen en guirlandes en een paar allegorische taferelen waarvan Augustus het middelpunt vormt.

Het lijkt erop dat Augustus weliswaar erg veel moeite heeft gedaan om te doen alsof niet hij maar de Senaat en het Volk het initiatief voor het vredesaltaar heeft genomen en om vooral bescheiden over te komen.

Maar tegelijkertijd moest wel duidelijk worden aan wie de Vrede, die hier gevierd werd, te danken was: Augustus.

De Ara Pacis is in de loop der tijd flink in verval geraakt en ten opzichte van verse lagen grond weggezakt. Ook zijn delen van de reliëfs over de hele wereld verdwenen. Des te bewonderenswaardig is het hoe het archeologen gelukt is het ding op te graven en veel verdwenen onderdelen vanuit allerlei hoeken en gaten van musea en collectioneurs bij elkaar te sprokkelen, om daar vervolgens een mooi intact monument van te maken.

Doordat ontbrekende delen van de reliëfs kunstmatig “bijgetekend” zijn kun je je een goede voorstelling maken van hoe het intacte altaar eruit gezien moet hebben.

Spectaculair is het gebouw waarin de Ara Pacis nu staat en waarin het monument geconserveerd wordt. Strakke lijnen, veel wit, veel licht: herkenbare elementen van ook andere ontwerpen van Richard Meier.

Wat mooi toch dat in landen als Frankrijk en Italië er kennelijk ondanks niet geringe economische problemen toch geld op de been te brengen is om grootse kunst-objecten te realiseren.